เมื่อโมเดลราคาแบบดั้งเดิมพังทลาย: วิธีที่ผู้ผลิตรถยนต์ EV รับมือกับวิกฤตต้นทุนผันผวน
คลื่นใต้น้ำเชิงพาณิชย์ เมื่อสมการราคาในสายการผลิต EV กำลังเปลี่ยนไป
ภาพรวมของอุตสาหกรรมรถยนต์ระดับโลกกำลังเผชิญหน้ากับพายุความผันผวนด้านราคาวัตถุดิบอย่างรุนแรง เนื่องจากราคาของเหล็ก อะลูมิเนียม และแร่ธาตุสำหรับแบตเตอรี่มีการปรับตัวขึ้นลงตลอดเวลา อันเป็นเหตุให้เกิดความเสี่ยงเชิงโครงสร้างที่อาจกัดกร่อนผลกำไรขององค์กรลงทีละน้อย
การเร่งสร้างความมั่นคงในห่วงโซ่อุปทานท้องถิ่นเพื่อลดความเสี่ยงจากสถานการณ์โลก ทว่าสิ่งนี้กลับกลายเป็นดาบสองคมที่ลดทอนอำนาจการต่อรองลงอย่างนัยสำคัญ ทำให้ค่ายรถยนต์ส่วนใหญ่ตกอยู่ในสภาวะที่เป็นผู้ขอมากกว่าผู้เลือกในตลาด
แรงกดดันจากวัตถุดิบสีเขียว และผลกระทบต่อโครงสร้างราคา
อีกหนึ่งปัจจัยสำคัญที่ทำให้สมการทางการเงินมีความซับซ้อนยิ่งขึ้นคือความต้องการวัตถุดิบสีเขียว ซึ่งรายการต้นทุนเหล่านี้ถูกฝังอยู่ในทุกชิ้นส่วนของแพลตฟอร์มรถยนต์รุ่นใหม่
- การจองล่วงหน้าในตลาดโลก: ผู้เล่นที่เข้ามาในตลาดช้าจึงตกอยู่ในฐานะผู้ซื้อสำรองที่มีอำนาจการเจรจาต่ำ
- ความไม่โปร่งใสของราคาพรีเมียม: สร้างความเสี่ยงให้ค่ายรถยนต์ต้องจ่ายแพงเกินไปสำหรับคุณสมบัติสิ่งแวดล้อมที่ไม่สามารถยืนยันได้
- ความเสี่ยงด้านชื่อเสียงและการรายงานผล: ความผิดพลาดในการประเมินต้นทุนสีเขียวอาจส่งผลกระทบเกินกว่าเรื่องของกำไรขาดทุน
ความผันผวนรายเดือนของราคาพลังงานทำให้ระบบการเจรจาปีต่อปีไร้ประสิทธิภาพ
เครื่องมือสร้างความโปร่งใสในซัพพลายเชน
การนำดัชนีราคาตลาดที่เป็นกลางเข้ามาเป็นตัวอ้างอิงกลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในการเจรจา ช่วยให้การเจรจาตั้งอยู่บนหลักฐานเชิงประจักษ์มากกว่าสมมติฐานส่วนบุคคล
นอกจากนี้ยังช่วยสร้างภาษากลางภายในองค์กรทำให้ฝ่ายจัดซื้อ ฝ่ายการเงิน และฝ่ายความยั่งยืนมองเห็นเป้าหมายเดียวกัน เช็กที่นี่ ลดข้อพิพาทระหว่างแผนกและช่วยให้การตัดสินใจลงทุนในแพลตฟอร์มใหม่มีความแม่นยำสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
การประยุกต์ใช้ Should-Cost Modeling เพื่อความยั่งยืน
การนำข้อมูลราคากลางมาประยุกต์ใช้ร่วมกับแบบจำลองต้นทุนที่ควรจะเป็นช่วยเสริมความแข็งแกร่งทางธุรกิจ ลดความเสี่ยงจากการตัดสินใจที่ผิดพลาดในขั้นตอนการออกแบบสายการผลิต
การมีเครื่องมืออ้างอิงที่น่าเชื่อถือคือสิ่งที่จะแยกผู้ชนะออกจากผู้แพ้ในตลาด
วิธีการบริหารซัพพลายเชนคาร์บอนต่ำอย่างมีประสิทธิภาพ
สำหรับค่ายรถยนต์หรือผู้ประกอบการที่ต้องการสร้างภูมิคุ้มกันด้านต้นทุนสามารถนำแนวทางนี้ไปประยุกต์ใช้
1. ปรับโครงสร้างข้อตกลงทางการค้าใหม่
กำหนดรอบการปรับราคาที่สอดคล้องกับความผันผวนจริงของตลาดเช่นรายไตรมาสหรือรายเดือน
ขั้นตอนที่ 2: การพัฒนาแบบจำลองต้นทุนที่ควรจะเป็น
ผสมผสานข้อมูลวิศวกรรมการผลิตเข้ากับดัชนีราคาวัตถุดิบเพื่อสร้างแบบจำลองต้นทุนที่ถูกต้อง
ขั้นตอนที่ 3: การตรวจสอบและรับรองมาตรฐานวัตถุดิบสีเขียว
ห้ามยอมรับส่วนเพิ่มราคาสีเขียวโดยไม่มีเอกสารสิทธิ์หรือหลักฐานกระบวนการผลิตที่ตรวจสอบได้
4. การสร้างระบบสื่อสารภาษากลางภายใน
จัดตั้งคณะทำงานร่วมกันระหว่างฝ่ายจัดซื้อ ฝ่ายการเงิน และฝ่ายความยั่งยืนเพื่อประเมินทิศทางราคา
ขั้นตอนที่ 5: การกระจายความเสี่ยงเพื่อลดการพึ่งพาแหล่งผลิตเดียว
และใช้ราคากลางอิสระเป็นเครื่องมือกระตุ้นให้เกิดการแข่งขันอย่างเป็นธรรมระหว่างผู้ผลิตชิ้นส่วน